Мозамбик донесе нов закон со кој државата добива задолжителен удел од 15 проценти во сите рударски проекти и се воведува обврска за локална преработка на минералите. Оваа политика има цел да обезбеди поголема домашна корист од природните ресурси во период кога побарувачката за батериски материјали и критични минерали силно расте.
Земјата е трет најголем производител на графит во светот, материјал кој има клучна улога во батериите за електрични возила и системите за складирање енергија. Покрај графитот, Мозамбик располага и со значајни ресурси на рубини и јаглен, што ја прави земјата важен играч во глобалната дебата за управување со минерални суровини.
Новите правила предвидуваат државната Национална рударска компанија да има минимум 15 проценти бесплатен и удел без намалување на постојните сопственички права во рударските проекти низ синџирот на вредност. Законот исто така ограничува извоз на непреработени или полупреработени минерални производи, освен во случаи кога постои посебно одобрение и план за локална преработка.
Овој пример покажува глобален тренд што е важен за сите земји богати со минерални ресурси. Рударството повеќе не се гледа само како извор на суровини за извоз, туку како основа за индустриски развој, преработувачки капацитети, работни места и поголема економска независност.
За рударскиот сектор ова е афирмативна порака. Кога се води со јасна стратегија, рударството може да создаде поголема вредност за државата, локалните заедници и индустријата. Најуспешни ќе бидат земјите што ќе ги поврзат природните ресурси со домашна обработка, модерна технологија и долгорочна економска визија.
Мозамбик со оваа политика ја следи насоката на повеќе држави кои сакаат поголем дел од економската корист да остане во земјата. За јавноста, ова е важна лекција: минералите се национален потенцијал, но нивната вистинска вредност се создава кога околу нив се развиваат индустриски капацитети, знаење и нови работни места.
Во поширока смисла, ваквите политики го зајакнуваат аргументот дека рударството може да биде дел од развојна стратегија. Не станува збор само за искористување на природни ресурси, туку за создавање целосен економски систем во кој суровините се основа за преработка, извоз со поголема вредност и индустриска модернизација.
