Глобалниот глад за бакар достигна ново, драматично ниво откако водечките светски технолошки компании започнаа директни преговори со рударските гиганти за да обезбедат сигурно снабдување со овој црвен метал. Како што пренесуваат водечките светски рударски медиуми, извршниот директор на „Англо Американ“, Данкан Ванблад, откри дека технолошкиот сектор веќе не се потпира на класичните пазарни синџири, туку сака директно да инвестира во самите рудници.
Причината за овој незапаметен потег е експлозивниот раст на вештачката интелигенција (ВИ) и масивната изградба на нови дата-центри ширум светот. Овие „суперкомпјутерски соби“ бараат огромна количина на електрична енергија и софистицирани кабли со висока спроводливост, каде што бакарот е клучна и незаменлива компонента.
Дата-центрите го „голтаат“ бакарот
Зад загриженоста на Технолошкиот сектор стојат прецизни инженерски пресметки. Според анализите на водечките инвестициски банки како Голдман Сакс и Морган Стенли, еден просечен голем дата-центар за вештачка интелигенција (со моќност од 100 мегавати) бара помеѓу 2.000 и 3.000 тони бакар само за внатрешното поврзување на серверите, трансформаторите и напредните системи за ладење.
Ако се земат предвид глобалните проекции, побарувачката на бакар поврзана исклучиво со ВИ и дата-центрите ќе порасне за 1 милион тони годишно до 2030 година.
Оваа количина е еднаква на вкупното годишно производство на три масивни рудници.
До 2030 година се предвидува глобален дефицит од над 4-5 милиони тони рафиниран бакар.
„Побарувачката што доаѓа од дата-центри наменети за вештачка интелигенција е реална и расте со неверојатна брзина“, изјави Ванблад во интервјуто за светските медиуми. Тој потврди дека технолошките гиганти се подготвени да понудат и директен капитал за развој на нови рударски проекти со цел да се обезбедат со долгорочни договори за откуп на бакар.
Нова ера на стратешки партнерства
Влезот на технолошките компании на пазарот на суровини комплетно го менува профилот на рударските инвестиции. Традиционално, рудниците се финансираа преку комерцијални банки, институционални фондови или специјализирани рударски куќи. Сега, на масата седнуваат играчи со речиси неограничен буџет, односно компании чија пазарна капитализација се мери во трилиони долари.
За рударскиот сектор ова е огромен ветар во грб, бидејќи технолошките компании можат да го обезбедат потребниот капитал за гринфилд проекти (новодизајнирани рудници со најсовремена еколошка технологија) кои традиционалните инвеститори ги сметаат за премногу ризични или бавни за поврат на инвестицијата.
Влезот на технолошките компании на пазарот на суровини е дефинитивна потврда дека бакарот е новата нафта. Вештачката интелигенција можеби живее во дигиталниот свет на облакот, но нејзините темели се цврсто заковани во земјата и зависат од тешката рударска индустрија.
